Puste boiska, jako znak naszych czasów

W miejscu skąd pochodzę jest małe wiejskie boisko, w czasach podstawówki nasz główny punkt spotkań sportowo-towarzyskich. ⚽️

Od wczesnej wiosny do później jesieni graliśmy tam zawzięcie w piłkę, często do późnego wieczora. Kto miał rower, objeżdżał znajomych wołając ich na mecz, często też twardo negocjując czas wypożyczenia zawodnika z menadżerem klubu (czytaj: z mamą). Z pewnym rozżaleniem przyznam, że wielka gra nigdy nie była moim udziałem, bo z racji na słabą kondycję i grube kości zawsze stałem na bramce. Z tamtych czasów zapamiętałem dwie komendy: najpierw padało „Gruby, wyjdź na niego!” (to w sytuacji, gdy przeciwnik przebił się przez defensywę i szarżował wprost na moją bramkę), a zaraz po tym „Gruby, broń coś!” (kiedy piłka wpadała do siatki, a wpadała często). W zasadzie puszczałem wszystko jak leci, ale mimo wszystko grałem. Byłem jednym z nich i to było najlepsze!

Dzisiaj biegając już dla przyjemności mijam nasze stare boisko. Od kilku lat nie widziałem tam żywego człowieka, a przetarcia w polu karnym, które doskonale pamiętam, zarosły piękną, zieloną trawą.

Wygląda na to, że aplikacje na telefon już tak wiernie oddają grę w piłkę, że nie ma sensu organizować chłopaków i fatygować się na boisko

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s