Szeregowy Goniec

– Co ty tutaj robisz o tej porze? – zapytała wyraźnie zdziwiona młoda kobieta zza długiego kontuaru.

– Byłem z paczką u jednej babki. Dzwonię, a ona do mnie, że dzisiaj akurat przyszła do pracy i żebym jej podrzucił na trzecie piętro. Miała na mnie tu czekać. ­– odpowiedział kurier w lekko rozpiętym już firmowym uniformie spoglądając ostentacyjnie na zegarek. Przewiesił się przez kontuar wbijając wzrok w recepcjonistkę, tak jakby to od niej zależało czy dostarczy dzisiaj ostatnią z powierzonych mu paczek.

W rzeczywistości wszystkie przesyłki zostały już dzisiaj rozdane. Wiedział o tym kurier i wiedział o tym doskonale również Konstanty, który z identyfikatorem w ręce przepychał się właśnie przez wykonaną ze stali nierdzewnej bramkę obrotową. Karta dostępu, którą otrzymał pierwszego dnia w pracy musiała mieć jakiś defekt, bo za każdym razem kiedy przykładał ją do czytnika, sygnalizator diodowy najpierw odmawiał dostępu, a potem wymuszał wykonanie kilku uderzeń biodrami o ramiona bramki. Zarówno wejście jak i wyjście z budynku było więc dla Konstantego małym aktem żenady, który konsekwentnie odgrywał każdego dnia.

Każdego dnia mijał też recepcję, na której siedziała owa młoda kobieta w tej samej granatowej marynarce i okrągłych, trochę za dużych okularach. Z początku na widok dziewczyny odpowiadał głośne „dzień dobry”, z czasem uświadomił sobie, że na ten sam pomysł mogli wpaść również inny mężczyźni wchodzący do biura i odpowiadanie każdemu z nich na uprzejme powitanie może być dla młodej damy rzeczą o wiele gorszą niż jego walka z obrotową bramką. Zmienił więc strategię i od tego czasu przechodząc koło wielkiej jasnobeżowej lady kłaniał się lekko w powietrzu, tak jak robią to starsi ludzie, kiedy mijają kogoś znanego im z widzenia. Z perspektywy recepcjonistki pozostawał więc niezauważalny – ot, jeden z wielu szarych ludzi, którzy przyszli zarobić na ratę kredytu.

Konstanty z kolei doskonale znał rozkład dnia pracowników recepcji. Wiedział, że poranek to przede wszystkim wpuszczanie tych, którzy zapomnieli kart, a wieczór to wyczekiwanie na moment zamknięcia całego budynku. Resztę dnia zabierały czynności takie jak przeglądanie zafoliowanych gazet, po które nikt się jeszcze nie zgłosił, oglądanie YouTube’a, apatyczne wpatrywanie się w mokry ślad, jaki na gresowej podłodze zostawiała za sobą maszyna myjąca, czy – co być może z tych wszystkich czynności najciekawsze – rozmowy z dostawcami listów i paczek.

Konstanty wiedział, że na trzecim piętrze nie ma nikogo, kto mógłby być zainteresowany otrzymaniem paczki. Wiedział o tym przede wszystkim dlatego, że sam przed chwilą owe piętro opuścił i był niemal pewny, że wychodził ostatni. Historyjka z roztargnioną klientką, dla której uczynny kurier przemierza miasto wzdłuż i wszerz była zapewne tylko pretekstem do odwiedzenia młodej recepcjonistki – tym razem w nieco bardziej przyjaznych okolicznościach, bo w piątek wieczorem, bez krzątających się w te i z powrotem pracowników biurowca. Przepchnąwszy się przez bramkę Konstanty zauważył kątem oka jak młoda kobieta wdzięczy się do chłopaka, a ten przerzucony przez kontuar stoi niemal na palcach czarując ją przy użyciu swoich najlepszych zaklęć.

Przez moment wyobraził sobie, jak przerywa tę całą scenę: klaszcze głośno w dłonie, krzyczy coś o weekendzie, po czym staje na baczność przed recepcją i z wojskową dyscypliną odmeldowuje kompanię z trzeciego piętra. Następnie zwraca się do kuriera, kładzie rękę na jego ramieniu i patrząc w oczy mówi coś w stylu: „Na dzisiaj to koniec, szeregowy Goniec. Wykonaliście kawał dobrej roboty. Możecie się odmeldować i nie niepokoić już tej pięknej młodej damy.”

Nie chciał jednak w żadnym stopniu uczestniczyć w tym wydarzeniu. Uznał, że kto jak kto, ale recepcjonistka w za dużych okularach ma najlepsze kompetencje, aby w wypadku zagrożenia – tu ze strony d(o)ręczyciela– skutecznie wezwać pomoc. Zatrzaskując za sobą ciężkie drzwi budynku zostawił tę dwójkę samym sobie.

Na zewnątrz padało, a silny wiatr łamał parasole.

Akt umysłu

– Wiesz, to jest tak, że potem jeden przekonuje drugiego o tym, że jest w błędzie. Ten mówi o wielkim wybuchu i ewolucji, a tamten o raju i człowieku stworzonym na podobieństwo Boga. Słuchasz ich i masz wrażenie, że ta bitwa nie ma żadnego sensu, że te wszystkie argumenty mijają się gdzieś w locie.

– Taka dyskusja małego człowieka o wielkich sprawach?

– Raczej rozważania karalucha o fizyce kwantowej. To jest tak, jakbyś chciał wyjaśnić genezę powstawania zjawisk meteorologicznych posługując się wyłącznie zasadami gry w szachy. Nawet jeśli byłbyś takim Magnusem Carlsenem to obiektywnie rzecz ujmując nie masz kompetencji do wypowiadania się o rzeczach tobie odległych wyłącznie dlatego, że jesteś arcymistrzem w innej dziedzinie.

– Chyba, że uznasz szachy za najwyższe stadium rozwoju, wtedy nie ma przed tobą żadnych tajemnic. Nie musisz być nawet mistrzem, żeby wiedzieć jaka nagroda czeka pionka po przejściu na koniec szachownicy.

– No właśnie, tu leży problem. Uznaliśmy, że skoro nasze głowy są najmądrzejsze na Ziemi to muszą być też najmądrzejsze w całym wszechświecie.

– Wnioskowanie na zasadzie: siedzę zamknięty w piwnicy, słyszę hałas z góry, nigdy tam nie byłem, ale spodziewam się, że piętro wyżej też jest piwnica, bo niczego innego nie znam.

– Mniej więcej. Co z tego, że masz bardzo precyzyjną trzydziestocentymetrową linijkę? Jak bardzo dokładna by nie była, odległości między planetami nie zmierzysz.

– To jaki jest sens dyskutować o rzeczach niedostępnych? Ostatnio przez trzy minuty wybierałem smak lodów przez szklaną gablotkę, a jak już ustaliłem, na co mam ochotę, okazało się, że nie mam pieniędzy.

– Dyskutować zawsze warto, ale każdy wniosek opatrzyłbym zastrzeżeniem w stylu: „Opracowano w warunkach ograniczonych możliwości ludzkiego umysłu – konkluzje obarczone wysokim błędem pomyłki”. Ludzie o tym zapomnieli. Jeśli tylko poczują, że coś wydaje się mieć sens, to będą w to wierzyć, a część weźmie broń i zabije.

– Dobra, zmęczyła mnie ta rozmowa. Pozostańmy może przy tym, na co mamy rzeczywiście wpływ. Nie chce umrzeć pokłócony o to, czy Bóg ma wąsy.

– Wtedy byłby dziadkiem.

– Przestań! W swojej potędze umysłu lepiej wymyśl, z czym chcesz pizzę? Cztery sery, jak zawsze?

– Bardzo chętnie. Ty płacisz? Bóg zapłać.

– Boga w to nie mieszaj, już ci mówiłem. Pizza to czysto ludzka sprawa. Ogarniemy to jednym aktem umysłu.
🤔

Lekkość i ciężar

Porządki robiłam w łazience na górze, wiesz? Przez lata tyle tego człowiek gromadzi, trzyma wszystko, a potem nie może znaleźć miejsca na mydło. Powyrzucałam wszystko. Nawet tę starą wagę, co to się ważył ten cały Janek. Tak mu mówili, ale czy on Janek był naprawdę, to nie wiem. Może Jurek. Jurek to wcześniej mówili, potem był Janek.

Przychodził często, kłaniał się nisko, kapelusz wieszał i w butach powiem ci prosto do łazienki. I na wagę. Co on miał z tym, to nie wiem. Czasem zimą to tyle błota potrafił nanieść, potem sprzątaj po nim, bo on musi się ważyć. Elegant był, to nic nie mówiłam. Grzeczny taki, uprzejmy. Miałam zabronić? Przecież to żaden koszt. Raz nawet kawę przyniósł. Ale czy to znowu takie dziwne, że człowiek chce wiedzieć, ile waży? Może nosił ciężary, nie wiem. Trudno powiedzieć, każdy człowiek chce wiedzieć, ile waży. To chyba normalne.

Ale już nie przychodzi, dawno go nie było. Zmarł latem, podobno tak jak stał, w tym kapeluszu i butach, co to się w nich pchał na górę. Ludzie mówią, że nie miał lekko. Uśmiechał się, ale buty miał ciężkie. Wagę wyrzuciłam, już mu się nie przyda.
👥